micandsecretsΕπεισόδιο 1
Ο Μανώλης
Η ιστορία που ξεκίνησε το micandsecrets.
Ένα βράδυ, καθόμουν με έναν άνθρωπο. Λέγαμε τα συνηθισμένα. Κάποια στιγμή σώπασε, και μου είπε μια ιστορία που δεν την είχε πει ποτέ σε κανέναν. Μετά από εκείνη την κουβέντα, του ζήτησα να μου τη γράψει. Μόνο τα ονόματα έχω αλλάξει.
Το γράμμα
Στο χωριό μου είχαμε τον Μανώλη. Τον λέγαμε «Χαζομανώλη». Όλοι. Κι εγώ. Δεν το λέω για να δικαιολογηθώ, έτσι ήταν.
Ήταν λίγο αργός, μιλούσε με δυσκολία. Ζούσε με τη μάνα του στην άκρη του χωριού. Δεν πείραζε κανέναν. Βοηθούσε όλο τον κόσμο. Κουβαλούσε ξύλα, έφτιαχνε ό,τι χαλούσε. Κι εμείς του δίναμε μια πορτοκαλάδα και τον ξεχνούσαμε.
Μια φορά, παιδί, του πέταξα μια χιονόμπαλα. Γύρισε και γέλασε. Εγώ ντράπηκα, αλλά δεν είπα τίποτα.
Ένα χειμώνα χάθηκε ο παππούς μου στο χιόνι, πάνω στα ζώα. Τον έψαχνε όλο το χωριό. Τον βρήκε ο Μανώλης. Είχε σπάσει το πόδι του. Ο Μανώλης τον κουβάλησε στην πλάτη μέχρι κάτω. Ο γιατρός είπε ότι αν αργούσε λίγο, δεν θα ζούσε.
Για λίγες μέρες όλοι έλεγαν «μπράβο στον Μανώλη». Μετά, πάλι «Χαζομανώλης».
Εγώ δεν του είπα ποτέ ευχαριστώ. Ντρεπόμουν. Ήμουν παιδί.
Μεγάλωσα, ήρθα στην Αθήνα. Όποτε ανέβαινα στο χωριό, τον χαιρετούσα από μακριά. Κάθε φορά έλεγα «θα περάσω να του μιλήσω». Δεν πέρασα ποτέ.
Πριν λίγα χρόνια πέθανε. Μόνος του, στο σπίτι. Τον βρήκαν μετά από τρεις μέρες.
Στην κηδεία ήμασταν λίγοι. Ήρθε κι ο παππούς μου, με το μπαστούνι. Φεύγοντας μου είπε: «Εμείς τον λέγαμε χαζό. Αυτός ήταν ο μόνος που ήρθε.»
Δεν το έχω ξεχάσει ποτέ.
Αν διαβάσεις αυτό το γράμμα κάπου, θέλω να είναι για τον Μανώλη. Αυτό το ευχαριστώ που δεν του είπα.
«Αυτός ήταν ο μόνος που ήρθε.»
Όλοι έχουμε κάποιον δίπλα μας που τον βλέπουμε κάθε μέρα και δεν τον ρωτάμε ποτέ πώς είναι. Μια καλημέρα αρκεί. Όσο προλαβαίνουμε.
Το επεισόδιο είναι αφιερωμένο στον Μανώλη, και σε εκείνον που μου τον γνώρισε.
Έχεις κι εσύ μια ιστορία;
Δική σου, ή κάτι που είδες να συμβαίνει γύρω σου. Θα χαρώ πολύ να τη διαβάσω. Ανώνυμα, πάντα.